Το παρόν τραγούδι αποτελεί μια οξυδερκή και καυστική κριτική στη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, εστιάζοντας στην κρίση ηθικής, στην κομματική τύφλωση και στην απώλεια της αντικειμενικής κρίσης.
Με απληστία και φωτιά
Σε δρόμους από σίδερο και δίψα για χρυσό,
πουλήσαμε τον ήλιο μας σε τίμημα φτηνό.
Με απληστία και φωτιά, το τέλος πλησιάζει,
και η δική μας η γενιά, τη γη καταδικάζει.
Ο πόλεμος μια μηχανή που καταπίνει φως,
κοιτάμε τον καθρέφτη μας και είμαστε ο εχθρός.
Με απληστία και φωτιά, το τέλος πλησιάζει,
και η δική μας η γενιά, το αύριο θυσιάζει.
Μα υπάρχουν φωνές που δεν ακούστηκαν ακόμα,
θαμμένες μες στο χώμα, στην άκρη του γκρεμού,
είναι των παιδιών που απαιτούν το χρώμα,
στον γκρίζο ουρανό — στο σπίτι του Θεού.
Σε μαύρο κάμπο περπατούν, σε ερείπια ιστορίας,
που ο πόλεμος σκορπά πληγές,, στη γη της αφθονίας.
Ζωές που επιστρέφουνε με μάτια οργισμένα,
ζητούν ένα σημάδι φως και όνειρα χαμένα
«Σταμάτα τώρα τη βροχή πριν γίνει καταιγίδα,
δώσε στο αύριο πνοή — όχι κενή ελπίδα».
Με απληστία και φωτιά, το τέλος πλησιάζει,
και η δική μας η γενιά, το μέλλον της δικάζει.
Άλλαξε την πορεία, πριν σβήσει το κερί,
η γη μας περιμένει να ζήσουμε μαζί
Προσευχή
Κύριε παντοδύναμε,
μην αφήνεις τις ψυχές,
που μακριά Σου τριγυρνάνε
μέσα στου κόσμου τις σκιές.
Φέρε πίσω τους χαμένους,
με της αγάπης Σου το φως,
κάνε δρόμο μες στο χάος,
να Σε βρουν ξανά εμπρός.
Μνήσθητι, Κύριε, όλους μας στη γη,
γίνε φως στο σκοτάδι — γίνε πνοή.
Τους πονεμένους κράτα κοντά,
Μνήσθητι, Κύριε, κάθε καρδιά.
Τους αρρώστους, τους πληγωμένους,
και όσους λυγίζουν ψυχικά,
τους ξεχασμένους απ' τον κόσμο,
που κουβαλούν βαριά δεσμά.
Τους θλιμμένους και τους μόνους,
όσους χάθηκαν στο χθες,
φώτισε τους μαύρους δρόμους,
να γυρίσουν απ' τις πληγές.
Μνήσθητι, Κύριε, όλους μας στη γη,
γίνε φως στο σκοτάδι — γίνε πνοή.
Τους πονεμένους κράτα κοντά,
Μνήσθητι, Κύριε, κάθε καρδιά.
Τους ταξιδιώτες φύλαξε,
σε θάλασσα, ουρανό και γη.
Τους κυνηγημένους σκέπασε,
κι' όσους πληγώνει η ζωή.
Τους φτωχούς — τους διαλυμένους,
τις οικογένειες που σκορπάνε,
τα παιδιά, που μένουν μόνα,
και δεν ξέρουν πού να πάνε.
Κι αυτή τη γη που αγκομαχάει,
απ' των πολέμων τα δεινά,
σκέπασέ την, με το φως Σου,
δώσε ειρήνη και χαρά.
Μνήσθητι, Κύριε, όλη τη γη,
κάνε τον πόνο προσευχή.
Στους απελπισμένους δώσε φτερά,
Μνήσθητι, Κύριε, κάθε καρδιά.
Μνήσθητι Κύριε…
και ανάπαυσε ψυχές…
