Τραγούδι που καταγράφει με γλαφυρό και επαναλαμβανόμενο τρόπο την αίσθηση της αποξένωσης στους σύγχρονους δημόσιους χώρους. Μέσα από την κεντρική παρομοίωση των ανθρώπων με «κούκλες», σχολιάζει την αυτοματοποιημένη καθημερινότητα: πρόσωπα χλωμά, βήματα βαριά και βλέμματα στο κενό. Παρά την πλαστική και μηχανική τους όψη, υπογραμμίζεται με έμφαση πως πρόκειται πράγματι για ανθρώπους με καρδιά. Το έργο θέτει ένα βαθύ υπαρξιακό ερώτημα στο φινάλε, «Να φοβάμαι;», αγγίζοντας το φόβο της απώλειας της ανθρώπινης ταυτότητας.
Κούκλες
Κούκλες περπατούν
Κούκλες περπατούν
Κούκλες περπατούν
Έξω
Κούκλες περπατούν
Σε δημόσιο χώρο
Είμαι σίγουρος ότι είναι άνθρωποι
Είναι άνθρωποι
Μοιάζουν με κούκλες
Κούκλες περπατούν
Κούκλες περπατούν
Κούκλες περπατούν
Πρόσωπα χλωμά
Βήματα βαριά
Μοιάζουν με κούκλες
Ψεύτικο κορμί
Πλαστική μορφή
Μοιάζουν με κούκλες
Έχουνε καρδιά
Ζουν μηχανικά
Μοιάζουν με κούκλες
Μα είναι άνθρωποι
Είμαι σίγουρος ότι είναι άνθρωποι
Είναι άνθρωποι
Με βλέμμα στο κενό
Άψυχο
Μοιάζουν με κούκλες
Κούκλες περπατούν
Κούκλες περπατούν
Κούκλες περπατούν
Έξω
Κούκλες περπατούν
Σε δημόσιο χώρο
Κούκλες περπατούν
Σε δημόσιο χώρο
Είμαι σίγουρος ότι είναι άνθρωποι
Είναι άνθρωποι
Μοιάζουν με κούκλες
Κούκλες περπατούν
Κούκλες περπατούν
Κούκλες περπατούν
Ahh... Να φοβάμαι ;;
0 Comments:
Δημοσίευση σχολίου