Το τραγούδι αποτελεί έναν ύμνο στη φιλοσοφία του «εδώ και τώρα», απορρίπτοντας το άγχος για το μέλλον και τον προγραμματισμό. Ο πρωταγωνιστής επιλέγει να ζει με απόλυτη αμεσότητα, αφήνοντας την αβεβαιότητα του αύριο στη ροή της τύχης. Μέσα από μια έντονη διάθεση ευθυμίας, κρασιού και χορού, η καθημερινότητα μετατρέπεται σε γιορτή.
Ακόμη και απέναντι στην απόλυτη καταστροφή ή το άγνωστο τέλος («ας πέσει ο ουρανός»), η στάση παραμένει αδιάφορη για τα μελλούμενα και πλήρως αφοσιωμένη στη ζωντάνια της τρέχουσας στιγμής, αναδεικνύοντας τη δύναμη της χαράς ως αντίδοτο στην υπαρξιακή αγωνία.
Βασίζεται στο ποίημα "Τώρα" του Αθανάσιου Χριστόπουλου
Γλεντάω τη ζωή μου
Ποτέ μου δε φροντίζω,
και ούτε καθορίζω
τι θα ’ρθει στη ζωή.
Το σήμερα γνωρίζω,
και τ αύριο αφήνω,
στης τύχης τη ροή.
Τι πρόκειται να γίνει
κι αν κάτι απομείνει,
δε με απασχολεί.
Το μέλλον δεν κοιτάω,
γιατί το νου χαλάω
και με στενοχωρεί.
Εγώ χορεύω τώρα,
και ζω την κάθε ώρα,
και όσο το μπορώ,
ρουφάω το κρασί μου,
γλεντάω τη ζωή μου,
και δυνατά γελώ.
Ας γίνει ό,τι θέλει,
δε με ενδιαφέρει,
ας γίνει χαλασμός.
Η γη μας ας βουλιάξει,
ας γίνει ο ήλιος στάχτη,
ας πέσει ο ουρανός.
Εγώ χορεύω τώρα,
και ζω την κάθε ώρα,
και όσο το μπορώ,
ρουφάω το κρασί μου,
γλεντάω τη ζωή μου,
και δυνατά γελώ.
Ρουφάω το κρασί μου,
γλεντάω τη ζωή μου,
και δυνατά γελώ,
και δυνατά γελώ.
Το ποίημα "Τώρα" ανήκει στη συλλογή Λυρικά, η οποία τυπώθηκε το 1811 στη Βιέννη και γνώρισε μεγάλη διάδοση, όπως αποδεικνύουν οι έντεκα εκδόσεις της στο πρώτο μισό του 19ου αι. Το ανάλαφρο θέμα, η υποκειμενική λυρική διάθεση, η απλή γλώσσα, που έκαναν το ποίημα πολύ αγαπητό στην εποχή του, προκαλούν το ενδιαφέρον ακόμα και στον αναγνώστη της σημερινής εποχής.
Τώρα
Δεν θέλω να ελπίζω,
δεν θέλω να φροντίζω
το μέλλον στην ζωήν.
Το σήμερα προκρίνω,
το αύριο τ' αφήνω
στης τύχης την ροήν.
Το τ' ύστερα θα γένει
και τι με αναμένει
ποσώς* δεν το φρονώ·
ποτέ δεν τ' αναβάνω,
γιατί τον νουν μου χάνω
και ματαιοπονώ.
Ας γένει ό,τι θέλει,
τελείως δεν με μέλει·
ας πέσει ο ουρανός.
Η γη μας ας βουλήσει
κι ο ήλιος ας σβήσει
κι ας μείνει σκοτεινός.
Εγώ ζητώ το τώρα,
και τούτη μόν' την ώρα
οπόσο ημπορώ,
τον Βάκχον μου ρουφώντας,
τον Έρωτα φιλώντας,
πασχίζω να χαρώ.
0 Comments:
Δημοσίευση σχολίου