12. Με λένε αγέρι (Ελευθερία)

 

Το τραγούδι «Με λένε αγέρι (Ελευθερία)» αποτελεί μια βαθιά και λυρική εξερεύνηση της απόλυτης ελευθερίας και της αδιάκοπης περιπλάνησης. Μέσα από τη ζωντανή προσωποποίηση του ανέμου,  σκιαγραφείται μια ύπαρξη που αρνείται κάθε είδους δεσμά, ρίζες ή σταθερές βάσεις. 

Η ουσία της ζωής δεν βρίσκεται στον προορισμό ή σε κάποιο "λιμάνι", αλλά αποκλειστικά στη διαδρομή και στη συνεχή κίνηση. Ακόμη και οι ανθρώπινες σχέσεις ή μια ζεστή στάση δεν μπορούν να τιθασεύσουν αυτή τη φύση· το «αγέρι» συνεχίζει ακάθεκτο, μεταμορφώνοντας την ύπαρξή του σε μια αιώνια φυγή προς το άγνωστο και το απέραντο.

Με λένε αγέρι (Ελευθερία)

Με λένε αγέρι, δεν έχω θεό,

δεν έχω μια βάση, δεν έχω σκοπό.

Με λένε αγέρι — πουθενά δε βαστώ,

τον κόσμο γυρίζω και δε σταματώ.

Δεν έχω ρίζες, δεν έχω δεσμά,

με σπρώχνει ο δρόμος, με πάει μακριά .

Μη ρωτάς πού θα με βρει το πρωί,

για μένα τα πάντα, είναι η διαδρομή.

Αγέρι με λένε — φεύγω ξανά,

δεν έχω λιμάνι, δεν έχω αγκαλιά.

Μην επιμένεις, δεν αλλάζω πορεία,

ένα ζητάω...Ελευθερία...

Γυρίζει ο κόσμος, φεύγω κι εγώ,

γεννήθηκα δρόμος — και δρόμος θα ζω.

Ανάβει το πράσινο, πατάω ξανά,

κι η πόλη πίσω, μένει σκιά.

Κι αν βρω μια αγάπη, μια στάση ζεστή,

το αίμα μου βράζει, ζητά τη φυγή.

Τρέχω σαν άνεμος, φουντώνω φωτιές,

και γίνομαι θύελλα, στις ερημιές.

Αγέρι με λένε — φεύγω ξανά,

δεν έχω λιμάνι, δεν έχω αγκαλιά.

Μην επιμένεις, δεν αλλάζω πορεία,

ένα ζητάω...Ελευθερία...

Ελευθερία....